Het veranderende klimaat brengt beschikbaarheidsrisico's mee. Door locatiespecifieke KNMI-gegevens te matchen met gebouwprestaties, oriëntatie en maximale installatiecapaciteit, werd een risico zichtbaar dat zonder inzicht onopgemerkt zou zijn gebleven.
De uitsplitsing van energiestromen per type en voor elk uur van het jaar, gecombineerd met een dynamisch gebruikerspatroon en de massatraagheid van ruimte, gaf op diverse locaties een fors aantal overschrijdingsuren waarbij onvoldoende koelcapaciteit aanwezig was, met name bij meerdaagse opwarming en grote zoninstraling.
Dit zorgde ook voor te hoge temperaturen van de toevoerlucht van koelmachines door opwarming van omliggende absorptie- en reflectievlakken, waardoor de wél aanwezige koelcapaciteit minder benut kon worden. Met deze inzichten werd de potentie van maatregelen zoals het wit maken van dakvlakken duidelijk, evenals de noodzaak voor het bijplaatsen van thermische buffers of extra koelmachines.
Voor vitale infrastructuur is beschikbaarheid geen KPI maar een verplichting. Dit inzicht was beschikbaar vóórdat het mis kon gaan, niet erna.